L'Église catholique suite i tłumaczenie

          Jésus enseigne aux apôtres: Car quiconque s'élève sera abaissé, et quiconque s'abaisse sera élevé (Luc 14:11; 18:14). Priez, afin que vous ne tombiez pas en tentation (Luc 22:40).

          L'église institutionnelle se compose de personnes avec toutes leurs imperfections. Alors ne soyez pas triste histoire et douloureuse surprise de l'église. A la sainteté besoin de grandir: que vous soyez saints; car je suis saint (Lévitique 11:45; 19:2). Sur cela il faut des siècles. Si il y a une telle connaissance, vous devez tout faire pour l'église pour devenir digne de l'Eglise du Christ. Tout dépend de la politique des autorités de l'Eglise, les papes, la hiérarchie de prêtres et de fidèles.

          Le Catéchisme de l'Eglise catholique parle de la sainte Eglise universelle et explique: Qu'est-ce que l'Église sinon l'ensemble de tous les saints (p. 233).

          Il semble que plus correct de dire: Sur la base de la sainte Église du Christ, a été nommé à l'église universelle (catholique) constitué des fidèles avec toutes leurs imperfections. En d'autres termes, l'Eglise est une communauté de pécheurs. En outre, il convient d'ajouter que la communauté des fidèles sont combinés dans la communion des choses saintes (sancta), par exemple. Dans le sacrement du Corps et du Sang du Christ (baptême, confirmation, ...) et d'autres sacramentaux (par ex. Les prières, la liturgie, les chansons, les paroles de Dieu , des reliques – artefacts).

          La chose la plus importante dans la communion des fidèles est l'amour mutuel et le respect pour les autres:  En effet, nul de nous ne vit pour lui-même, et nul ne meurt pour lui-même (Rom 14:7). Le plus petit acte de véritable amour pour un autre être humain est un grand cadeau. Bon fonctionnement et les résultats de l'amour dans sa duplication, renfort. Le bien est bien comme le mal des mauvais races. Seule une telle communauté de personnes de bonne volonté, l'amour de l'autre peut appartenir à l'Eglise du Christ et de prendre la gloire de Jésus-Christ. Jusqu'à présent, seuls les individus ordonnés (sancti) deviennent citoyens de la sainte Église.

          La plus grande erreur de l'église institutionnelle a été l'octroi du droit à l'infaillibilité. A cet effet appuyé sur le Saint-Esprit, qui soi-disant veiller sur son infaillibilité. Aujourd'hui, nous savons que le Saint-Esprit ne peut montrer la voie, mais il ne pouvait pas résister au mal, à cause du don de la liberté (de volonté libre) de l'homme donnée par Dieu.

          L'Eglise invoque souvent le Saint-Esprit, qui veille sur lui. De cette façon, essayer d'autoriser la doctrine théologique, et met en garde aussi contre d'essayer de s'y opposer. La doctrine catholique est construit sur la base de l'Écriture, la Tradition apostolique, et la tradition ecclésiale tard.

          Admission tradition orale a été l'occasion pour certains message biblique de broyage. Nous savons combien est dans les mythes et les légendes bibliques. Certains avaient immédiatement déterminer que ce sont des mythes, et certains sont devenus un article de foi: l'Immaculée Conception, la naissance de Jésus, la Vierge, l'Annonciation, la Visitation et beaucoup d'autres. Comme le Catéchisme dit: apôtres tirées de l'Esprit Saint (p 32.). Le rappel de ces Protector essentiellement des blocs toute discussion.

          Il faut distinguer entre l'Eglise du Christ, appelés par Jésus-Christ, de l'Église institutionnelle. Eglise du Christ veille sur son fondateur Jésus-Christ dans la forme du Saint-Esprit. Est l'église institutionnelle est armé Saint-Esprit? Oui, mais dans l'action providentielle. L'église est composée des fidèles. Providence, qui veille sur chacun des fidèles étend à toute l'Église. Il consiste à maintenir constamment le monde dans l'existence. Ne concerne pas la liberté de l'homme. Il stimule la conscience de vivre dans la dignité. Par le don de la liberté ne peut pas faire quelque chose si un homme veut se promener. Donc ce qui est arrivé avec l'Église institutionnelle, qui erraient à travers les siècles. L'église est tout aussi coupable que son péché est membre.

          La fierté de la hiérarchie de l'Eglise en outre sapé son image. Tout au long des âges, ils ont commis beaucoup d'erreurs graves, y compris doctrinale. Le contenu de la mise au point indiqué leur place.

          Selon l'auteur doit activer l'église chrétienne d'origine et son fondement. Corrigez les erreurs, puis poursuivre le rôle de premier plan dans la conduite de leurs fidèles au salut. Beaucoup de théologiens (E. Schillebeeckx) propose l'octroi de laïcs le droit de présider l'Eucharistie et de la consécration du pain et du vin en vertu du sacrement de baptême[1].

          L'église est beaucoup plus besoin de ces essentielle. En plus de la proclamation de la Parole de Dieu rencontre l'énorme rôle essentiel et l'épargne. Dans ce document, à chaque messe renouvelle le sacrifice de la Croix, qui génère fonctionnelles bonnes pour l'annihilation du mal. Ce fait important n'a pas sa place par exemple. Dans les églises protestantes. Dans leur sacrifice de la Croix est juste une célébration rappelant l'incident dans la chambre haute. Dans l'Église catholique est un mystère, un sacrement. Mass sacrifice de la Croix est un mystère pour mesurer le salut de l'homme. Toute prière ridiculisé du Rosaire, Chapelet de la Miséricorde Divine, chemins de croix, les messages, les sanctuaires bord de la route, des chœurs est la source du salut de l'homme. S'il vous plaît penser. Combien cela aurait-il été si elle n'a pas l'Église?

---

[1] L'Encyclopédie Catholique, Volume VII, Ed. TN KUL, Lublin 2012 balles. 1,225.

Tłumaczenie

           Jezus pouczał apostołów: Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony (Łk 14,11; 18,14). Módlcie się, abyście nie ulegli pokusie  (Łk 22,40).

          Kościół instytucjonalny składa się z ludzi z całą ich niedoskonałością. Nie należy więc być zaskoczonym smutną i bolesną historią kościoła. Do świętości trzeba dorosnąć: Bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty, Pan, Bóg wasz (Kpł 11,45; 19,2).  Na to potrzeba wieków. Skoro ma się taką wiedzę, należy zrobić wszystko, aby kościół stał się godny Kościoła Chrystusowego. Wszystko zależy od prowadzonej polityki władz kościoła, papieży, hierarchii kapłańskiej i wiernych.

          Katechizm Kościoła Katolickiego  mówi o świętym Kościele powszechnym i wyjaśnia: Czymże jest Kościół, jak nie zgromadzeniem wszystkich świętych (s. 233).

          Wydaje się, że  bardziej słuszne byłoby stwierdzenie: Na bazie świętego Kościoła Chrystusowego powołany został kościół powszechny (katolicki)  składający się z wiernych z całą ich niedoskonałością. Inaczej mówiąc, kościół jest wspólnotą grzeszników. Idąc dalej, należy dodać, że wspólnota wiernych łączy się w komunii rzeczy świętych (sancta), np. w sakramencie Ciała i Krwi Chrystusa (chrzcie, bierzmowaniu,...) oraz innych sakramentaliach (np. modlitwach, liturgii, pieśniach, słowach Bożych, relikwiach – artefaktach).

          Najważniejszą rzeczą w komunii wiernych jest wzajemna miłość i szacunek dla innych: nikt [...] z nas nie żyje dla siebie i nikt nie umiera dla siebie (Rz 14,7). Najmniejszy czyn spełniony z miłości do drugiego człowieka jest wielkim darem. Funkcjonał dobra i miłości skutkuje jego powieleniem, wzmocnieniem. Dobro rodzi dobro, tak samo jak zło rodzi zło.  Dopiero taka wspólnota ludzi dobrej woli, kochająca się wzajemnie może przynależeć do Kościoła Chrystusowego i zażywać chwały Jezusa Chrystusa. Póki co, tylko pojedyncze osoby wyświęcone (sancti) stają się obywatelami Kościoła świętego. 

          Największym błędem kościoła instytucjonalnego było przyznanie sobie prawa do nieomylności. W tym celu oparł się na Duchu Świętym, który jakoby ma czuwać nad jego nieomylnością. Dziś wiadomo, że Duch Święty może jedynie wskazywać drogę, ale sam nie może przeciwstawić się złu, ze względu na dar wolności (wolnej woli) człowieka dany przez Boga.

          Kościół bardzo często powołuje się na Ducha Świętego, który czuwa nad nim. W ten sposób próbuje autoryzować doktrynę teologiczną, a zarazem przestrzega przed próbą przeciwstawienia się jej. Doktryna katolicka została zbudowana na podstawie Pisma świętego, Tradycji apostolskiej, a później tradycji eklezjalnej.

          Dopuszczenie Tradycji ustnej dało możliwość pewnego szlifu przekazom biblijnym. Wiadomo, jak wiele jest w Piśmie świętym mitów i legend. Niektóre trzeba było od razu określić, że są mitami,  niektóre zaś stały się przedmiotem wiary: Niepokalane Poczęcie NMP, narodziny Jezusa z Dziewicy, Zwiastowanie, Nawiedzenie i wiele innych. Jak mówi katechizm: apostołowie nauczyli się od Ducha Świętego (s. 32). Przywołanie takiego Protektora w zasadzie blokuje każdą dyskusję.

          Trzeba rozróżnić Kościół Chrystusowy, powołany przez Jezusa Chrystusa, od kościoła instytucjonalnego. Nad Kościołem Chrystusowym czuwa Jego Założyciel Jezus Chrystus w postaci Ducha Świętego. Czy nad kościołem instytucjonalnym też czuwa Duch Święty? Tak, ale w działaniu Opatrznościowym. Kościół składa się z wiernych. Opatrzność, która czuwa nad każdym wiernym rozpościera się na cały Kościół. Polega ona na nieustannym podtrzymywaniu świata w istnieniu. Nie narusza wolności człowieka. Pobudza sumienia do godnego życia. Przez dar wolności nie może nic zrobić, gdy człowiek chce błądzić. Tak też się stało z kościołem instytucjonalnym, który błądził przez wieki. Kościół jest tak samo grzeszny, jak grzeszny jest jej członek.

          Pycha  kolejnych hierarchów Kościoła podważyła jego image. Przez wieki popełniono wiele wielkich błędów, w tym doktrynalne. W treści opracowania wskazano ich miejsca .

          Zdaniem autora należy reaktywować pierwotny kościół chrześcijański i jego założenia. Naprawić błędy i dalej kontynuować kierowniczą rolę w prowadzeniu swoich wiernych do zbawienia. Wielu teologów (E. Schillebeeckx) postuluje przyznanie osobom świeckim prawa do przewodniczenia Eucharystii oraz konsekracji chleba i wina na mocy sakramentu chrztu[1]. Kościół jest bardzo potrzebny i niezbędny. Poza głoszeniem słowa Bożego spełnia on zasadniczą i ogromną rolę zbawczą. W nim, na każdej mszy odnawiana jest Ofiara Krzyża, która generuje funkcjonały dobra dla unicestwienia zła. Ten znaczący fakt nie ma miejsca np. w zborach protestanckich. W nich Ofiara Krzyża jest tylko celebracją przypominającą o zdarzeniu w Wieczerniku. W Kościele katolickim jest to misterium, sakrament. Mszalna Ofiara Krzyża jest tajemnicą na miarę zbawienia człowieka. Wszystkie ośmieszane modlitwy różańcowe, koronki do miłosierdzia Bożego, drogi krzyżowe, posty, przydrożne kapliczki, chóry to źródła ludzkiego zbawienia. Proszę pomyśleć. Ile by z tego zostało, gdyby nie było Kościoła?

---

[1]  Encyklopedia Katolicka, tom XVII, Wyd. TN KUL, Lublin 2012, kol. 1225.

 

L'Église catholique i tłumaczenie

          L'Eglise catholique est composée de l'Eglise du Christ, qui est le sacrement de Jésus-Christ et est surnaturelle, et les institutions humaines, combinant les fidèles de la même religion. La principale tâche de l'Église est de stocker et de proclamation de dépôt de la foi. Elle joue un rôle très important dans la vie des personnes ayant des croyances religieuses similaires. Elle provoque la foi est vivante et participe à la vie humaine. Elle vise à rendre ses idées ont été mises en œuvre dans la vie quotidienne. L'Église a le devoir d'atteindre leurs fidèles au salut.

          Est-ce que l'Eglise accomplit correctement ses objectifs statutaires? Pas vraiment. Comme l'histoire l'enseigne, en raison de la faiblesse humaine, dont elle n'a pas été épargné par les siècles, à plusieurs reprises il erre et commettent des actes indignes. Tout est réel et dimension humaine est un péché. La tâche de l'homme continue de se déplacer vers la perfection. Cela vaut également pour  l'Église institutionnelle.

          Jésus-Christ a appelé l'Église comme sacrement du Royaume de Dieu. Il veille sur lui-même, comme le Saint-Esprit. Ils ont créé les apôtres de l'église institutionnels et de leurs successeurs. Pourtant, pour la vie de Jésus pourrait être vu, ce sera une institution vulnérable aux faiblesses humaines et faiblesses.

          Jésus lui-même appelé l’apôtre Matthieu. Il était un publicain. Lukianos grec, qui vivait au deuxième siècle, d'une manière éloquente que juxtaposé les agents des douanes de la pire entreprise: adultères, entremetteurs, les coutumes, les pique-assiettes, des accusations et tout ce genre de foule (Menippus 11).

          Matthieu a renoncé à ce qui était contraire à l'éthique, changer radicalement et suivre le Christ. Peut-être sans le savoir, mais comme un évangéliste imposer leurs propres conceptions théologiques de ce qui de facto falsifiés événements importants factuelles.

          L'évangéliste Luc a passé non seulement les faits, mais essayer d'interpréter les événements et leur donner un sens théologique, donc, comme Matthieu, éléments de fait historique falsifié. Souvent, en termes de historiographique ils étaient des fictions littéraires. On ne sait pas encore aussi loin que Luc, l'auteur des Actes, historiquement fidèle a prononcé le discours de Jésus.

          Les apôtres Jacques et Jean ont été influencés par des rêves d'un messie politique, qui voulait se joindre à travers la participation à son gouvernement. Ils se tournèrent vers Jésus avec les mots:  Accorde-nous, lui dirent-ils, d'être assis l'un à ta droite et l'autre à ta gauche, quand tu seras dans ta gloire (Marc 10:37; Matthieu 20:20–28). Les apôtres se disputaient au sujet priorité (Matthieu 18:1–5; Marc 9:33–37; 10:15; Luc 9:46–48; 18:17) avait de bonnes tentatives de la fonction publique.

          L'apôtre Jude mentionne les apôtres des lèvres de Jésus-Christ: Ce sont des gens qui murmurent, qui se plaignent de leur sort, qui marchent selon leurs convoitises, qui ont à la bouche des paroles hautaines, qui admirent les personnes par motif d'intérêt (Jude 1:16).

          Ils estimaient que seulement ils peuvent faire des merveilles: Ne l'en empêchez pas, répondit Jésus, car il n'est personne qui, faisant un miracle en  mon nom, puisse aussitôt après parler mal de moi.  Qui n'est pas contre nous est pour nous (Marc 9:39–40).

          Jésus lui-même nommé Judas, qui le livrait (Matthieu 26:14–16). Pierre a renié Jésus trois fois. Les étudiants dispersés après l'arrestation de son Maître.


Tłumaczenie

          Kościół katolicki składa się z Kościoła Chrystusowego, który jest sakramentem Jezusa Chrystusa i ma charakter nadprzyrodzony, oraz z instytucji ludzkiej, łączącej wiernych tego samego wyznania. Podstawowym zadaniem Kościoła jest przechowywanie i głoszenie depozytu wiary. Spełnia on bardzo ważną rolę w życiu ludzi o podobnych przekonaniach religijnych. Powoduje, że wiara jest żywa i uczestniczy w życiu człowieka. Stara się, aby jej ideały były wdrażane w życiu codziennym. Kościół ma za zadanie doprowadzić swoich wiernych do zbawienia.

          Czy Kościół prawidłowo spełnia swoje cele statutowe? Nie bardzo. Jak uczy historia, ze względu na ludzkie słabości, jakie go nie ominęły przez stulecia, wielokrotnie błądził i popełniał czyny niegodne. Wszystko co rzeczywiste i ludzkie ma wymiar grzeszny. Zadaniem człowieka jest ciągłe zmierzanie do doskonałości. Dotyczy to również kościoła instytucjonalnego.

          Jezus Chrystus powołał Kościół jako sakrament królestwa Bożego. Nad nim czuwa On sam, jako Duch Święty. Kościół instytucjonalny tworzyli apostołowie i ich następcy. Jeszcze za życia Jezusa można było zauważyć, że będzie to instytucja narażona na ludzkie słabości i ułomności.

          Apostoła Mateusza powołał sam Jezus. Był on celnikiem. Grecki Lukianos, żyjący w II wieku, w sposób wymowny zestawił celników z najgorszym towarzystwem: Cudzołożnicy, rajfurzy, celnicy, pieczeniarze, rzucające oskarżenia i cały tego rodzaju tłum (Menippos 11). Apostoł Mateusz porzucił to, co było nieetyczne, radykalnie się zmienił i poszedł za Chrystusem. Może bezwiednie, ale jako ewangelista narzucał własne koncepcje teologiczne, czym de facto fałszował faktografię wydarzeń.

          Ewangelista Łukasz przekazał nie tylko same fakty, lecz próbował interpretować zdarzenia i nadawać im teologiczny sens, tym samym, podobnie jak Mateusz, fałszował faktografię historyczną. Niejednokrotnie, pod względem historiograficznym były to fikcje literackie. Nie wiadomo nawet, na ile Łukasz, jako autor Dziejów Apostolskich, historycznie wiernie oddał mowy Jezusa.

          Apostołowie Jakub i Jan byli pod wpływem marzeń o mesjaszu politycznym, do którego chcieli się przyłączyć przez udział w jego rządach. Zwrócili się oni do Jezusa ze słowami: Daj nam, żebyśmy w Twojej chwale siedzieli jeden po prawej, drugi po lewej Twojej stronie (Mk 10,37; Mt 20,20–28).  Apostołowie spierali się o pierwszeństwo (Mt 18,1–5; Mk 9,33–37; 10,15; Łk 9,46–48; 18,17), mieli zakusy na dobre stanowiska państwowe.

          Apostoł Juda Tadeusz wspomina o apostołach Jezusa Chrystusa: Usta ich głoszą słowa wyniosłe i dla korzyści mają wzgląd na osoby (Jud 1,16).

          Apostołowie uważali, że tylko oni mogą czynić cuda. Jezus dementował: Nie zabraniajcie  [...], kto czyni cuda w imię moje [...], ten jest z nami (Mk 9,39–40).

          Jezus sam powołał Judasza, który Go zdradził (Mt 26,14–16). Piotr trzykrotnie wyparł się Jezusa. Uczniowie rozpierzchli się po pojmaniu swojego Mistrza.

Evangile selon s. Jean 26 i tłumaczenie

          Lorsque Marie-Madeleine a vu que le tombeau est ouvert vraisemblablement son cœur manqua un battement. Elle courut à Pierre et Jean déclarer qui : Ils ont enlevé du sépulcre le Seigneur (Jean 20:2). Jean se précipita que le souffle à la tombe. Peter derrière lui. Intense se souviennent des paroles de Jésus. Le tombeau vide et peintures agencées étaient éloquents. Seul Jean et Luc mention que les toiles étaient plus d'un: Simon Pierre, qui le suivait, arriva et entra dans le sépulcre; il vit les bandes qui étaient à tere (Jean 20:6); Mais Pierre se leva, et courut au sépulcre. S'étant baissé, il ne vit que les linges qui étaient à terre; puis il s'en alla chez lui, dans l'étonnement de ce qui était arrivé (Luc 24:12). Tradition parle d'un linceul. Peter est venu les paroles de Jésus, dont il se souvenait, et recevoir à nouveau. Maintenant, ils croient.

          Marie-Madeleine était toujours dans le jardin. Puis névrotique Jésus lui apparut, ce qui est interdit de toucher. Il était plus à l'ordre du réel, mais le divin. Touché permis de reconnaître sensuelle. Cependant, il n'a pas été possible. Marie-Madeleine ne pouvait le croire. L'expression de sa foi est de lire les paroles du Seigneur:Ne me touche pas; car je ne suis pas encore monté vers mon Père (Jean 20:17).

          Avant de Jésus Christ est une nouvelle tâche. Doit satisfaire avec le Père. Il doit visiter « l’abîme », dans lequel résident les âmes des morts. Sa tâche la plus importante est de montrer les âmes pour être cru. La même chose est de leur apporter le salut.

          Achèvement de l'Evangile est le développement de la théologie. Ecole de Jean a voulu créer pour eux-mêmes un cadre pour l'activité. Mots: Recevez le Saint Esprit. Ceux à qui vous pardonnerez les péchés, ils leur seront pardonnés; et ceux à qui vous les retiendrez, ils leur seront retenus (Jean 20:22–23).

          Afin de convaincre les fidèles à la foi en Jésus ressuscité a été composée scène avec Thomas, pour écrire enfin:  Heureux ceux qui n'ont pas vu, et qui ont cru! (Jean 20,29). L'auteur écrit que:  Mais ces choses ont été écrites afin que vous croyiez que Jésus est le Christ, le Fils de Dieu, et qu'en croyant vous ayez la vie en son nom (Jean 20:31). "Ont été écrites " peut comprendre qui cherche à tout prix à voir pour le croire. Peut-être l'auteur de l'Evangile dans un de façon exagérée pour but de présenter un dilemme disciples après, la résurrection et lancinante leurs doutes[1].

          Jésus apparaît à différents endroits et moments. Cela montre clairement qu'il appartient à une réalité différente. Il n'a pas immédiatement reconnu. Les sens ne sont plus valables. Est vu à travers les yeux de l'âme (névrotique). Chacun le voit un peu différemment, en fonction de leurs propres capacités et la pureté du cœur.

         Jésus demande trois fois à Pierre si il l'aime. Trois fois comment trois fois il trahi.  Chaque fois Peter répond: Oui, Seigneur, tu sais que Je t'aime  (Jean 21,15.16.17). Ce sont les mots de réhabilitation de la trahison. Après cela, ont effacé un triple reniement de Pierre, Jésus donne son autorité pastorale : Pais mes brebis (Jean 21:17).

---

[1] La Bible pour tout le monde. Nouveau Testament, Volume I, Jedność Kielce 2007, note p. 353.

Tłumaczenie

          Kiedy Maria Magdalena zobaczyła, że grób jest otwarty zapewne jej serce zabiło mocniej. Pobiegła do Piotra i Jana oznajmiając, że: Zabrano Pana z grobu (J 20,2). Jan pędził co tchu do grobu. Piotr za nim. Intensywnie przypominał sobie słowa Jezusa. Pusty grób i poukładane płótna były wymowne. Tylko Jan i Łukasz wspominają, że było płócien więcej niż jedna: Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna (J, 20,6); Jednakże Piotr wybrał się i pobiegł do grobu; schyliwszy się, ujrzał same tylko płótna (Łk 24,12). Tradycja mówi o jednym całunie. Do Piotra dochodziły słowa Jezusa, które sobie przypominał i odbierał na nowo. Teraz im uwierzył.

          Maria Magdalena jeszcze została w ogrodzie. Wtedy neurotycznie ukazał się jej Jezus, który nie pozwolił się dotknąć. Nie był On już z porządku rzeczywistego, ale boskiego. Dotyk pozwalał na rozpoznanie zmysłowe. Nie było ono jednak możliwe. Maria Magdalena mogła już tylko uwierzyć. Wyrazem jej wiary jest odczytanie słów Pana: Nie zatrzymuj [dotykaj] Mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca (J 20,17). Przed Chrystusem są nowe zadania. Musi spotkać się z Ojcem, odwiedzić „otchłań”, w której przebywają dusze umarłych. Najważniejszym Jego zadaniem jest ukazanie się duszom, aby uwierzyły. Tym samym ma przynieść im zbawienie.

          Zakończenie Ewangelii jest już opracowaniem teologicznym. Szkoła Janowa pragnęła stworzyć dla siebie ramy dalszej działalności. Słowa: Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane (J 20,22–23).

          W celu przekonania wiernych do wiary w zmartwychwstałego Jezusa skomponowano scenę z Tomaszem, aby na końcu napisać: Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli (J 20,29). Autor pisze, że: zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc mieli życie w imię Jego (J 20,31). „Zapisano” można zrozumieć, że starano się za wszelką cenę przekonać do wiary. Być może autor Ewangelii zamierzał w sposób przejaskrawiony przedstawić rozterkę uczniów po ,zmartwychwstaniu oraz dręczące ich wątpliwości[1].

          Jezus ukazuje się w różnych miejscach i czasie. Wyraźnie wskazuje, że należy już do innej rzeczywistości. Nie od razu jest rozpoznawany. Zmysły już Go nie dotyczą. Widziany jest oczyma duszy (neurotycznie). Każdy widzi Go trochę inaczej, według własnych zdolności i czystości serca.

          Jezus trzy razy pyta Piotra, czy Go miłuje. Trzy razy, jak trzy razy Go zdradził. Za każdym razem Piotr odpowiada: Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham (J 21,15.16.17). To słowa rehabilitujące ze zdrady. Po tym wymazaniu trzykrotnego zaparcia się Piotra, Jezus przekazuje mu  władzę pasterską: Paś owce moje (J 21,17).

---

[1]  Biblia dla każdego. Nowy Testament, tom I, Wyd. Jedność, Kielce 2007, przypis s. 353.

Evangile selon s. Jean 25 i tłumaczenie

         Lorsque Pilate prononcer un jugement, les Juifs se sont comportés comme des animaux sauvages. Ils avaient aucun argument, mais la haine:  Ote, ôte, [Enléve-le! Enléve-le!] crucifie-le! (Jean 19:15). Le Phénomène sociologique typique. On chasse l'autre. Functionals mal interfère (chevauchement). Comme elles sont identiques et dans la même phase, ils deviennent grande que la lumière laser. Ce grand mal sera neutralisée fonctionnelle de marchandises résultant du sacrifice de la croix. Et pas seulement. Le sacrifice de la Croix aura sa poursuite au cours de chaque messe. Jésus commença salut et enregistre en continu. Parce que tant que il est l'homme, il y a une possibilité de péché. Jésus-Christ est toujours l'homme nécessaire.

          Pilate était sympathique à Jésus. Il a été en quelque sorte forcé de jugement. Il a dit à accrocher sur l'inscription croix en trois langues (hébreu, latin et grec):  Jésus de Nazareth, roi des Juifs (Jean 19:19). Les Juifs, voyant l'inscription, ne sont pas très heureux avec cela. Ils éblouissaient les mots "roi des Juifs".

          Jésus de la Croix se tourna vers Jean avec les mots: Femme, voilà ton fils.  Puis il dit au disciple: Voilà ta mère. Et, dès ce moment, le disciple la prit chez lui (Jean 19:26–27). Ces mots indiquent que toutes les personnes devraient avoir pour l'autre comme une seule famille. Le vrai père n’est pas celui qui a engendré, mais il est le même Dieu le Père. La famille du système: le père, la mère, les enfants ont été nécessaires dans la vie terrestre afin d'éduquer correctement leurs enfants. Mais il n’a pas un caractère eschatologique. Dans le ciel, tous sont les enfants d'un seul Dieu.

          Un des soldats (Longinus) perça le côté de Jésus, et aussitôt il en sortit du sang et de l'eau. Points de sang à la réalité du sacrifice de l'Agneau, et l'eau sur la fécondité spirituelle (note de bas de Jean 19.24).

          Quand Jésus est mort, il régnait tristesse sur la terre. Dans le ciel se commence la fête. Jésus-Christ a été élevé et de gagner la gloire du Père. Dès ce moment, Jésus est devenu l'égal du Père dans l’Acte agissant.

          En entrant dans la scène de l'Evangile Joseph d'Arimathie, qui a donné à Jésus sa tombe, et Nicodème, qui a acheté myrrhe et d'aloès pour la sépulture digne du Crucifié. Selon la coutume, le corps était recouvert de tissu avec les épices et placé dans la tombe.

          Il est difficile d'imaginer les sentiments des apôtres. Il est arrivé, comme Jésus l'a promis, mais personne ne le croyait. Il peut arriver, et il est passé. Les élèves accompagnés par un énorme déception. Ils ont estimé lamentablement déçus. Où leur Seigneur, qui a parlé au nom de Dieu? Où était Dieu quand vous savez que leur maître? Tout cela semblait absurde. Temps perdu, perdu espoir. Absurdité complète. Les étudiants concentrés en un seul endroit où ils était en direct amertume vivement. Parmi eux se trouvait la mère de Jésus et d'autres femmes. Elle est les consola? Il y a un manque de connaissances sur le sujet. Mais, probablement, ils ont prié et demandé à Dieu laissez-moi à comprendre.

          Certains élèves sont retournés à leur ancien métier, la pêche dans le lac de Tibériade en Galilée (Matthieu 28:16–20).

Tłumaczenie

         Kiedy Piłat ogłaszał wyrok, Żydzi zachowywali się jak dzikie zwierzęta. Nie mieli żadnego argumentu, poza nienawiścią: Precz! Precz! Ukrzyżuj Go! (J 19,15). Typowe zjawisko socjologiczne. Jeden napędza drugiego. Funkcjonały zła interferują (nakładają się). Ponieważ są identyczne i w tej samej fazie, stają się ogromne jak światło lasera. To wielkie zło zostanie zneutralizowane funkcjonałem dobra wynikającego z Ofiary krzyża. I nie tylko. Ofiara krzyża będzie mieć swoją kontynuację podczas każdej mszy świętej. Jezus rozpoczął zbawienie i stale zbawia. Ponieważ dopóki istnieje człowiek, istnieje możliwość grzechu. Jezus Chrystus jest stale człowiekowi potrzebny.

          Piłat był przychylny Jezusowi. Został do wyroku niejako zmuszony. Kazał wywiesić na krzyżu napis w trzech językach (hebrajskim, łacińskim i greckim): Jezus Nazarejczyk, Król Żydowski (J 19,19). Żydzi, widząc ten napis, nie bardzo byli z tego zadowoleni. Raziły ich słowa „Król Żydowski”.

          Jezus z krzyża zwrócił się do Jana ze słowami: Oto Matka twoja, a do Matki: Niewiasto, oto syn Twój (J 19,26–27). Słowa te wskazują, że wszyscy ludzie powinni być dla siebie jak jedna rodzina. Prawdziwym Ojcem nie jest ten, który spłodził, ale jest nim sam Bóg-Ojciec. Układ rodzinny: tata, mama, dzieci był potrzebny w życiu ziemskim w celu właściwego wychowania potomstwa. Nie ma on jednak charakteru eschatologicznego. W niebie, wszyscy będą dziećmi jednego Boga.

          Jeden z żołnierzy (Longinus) przebił bok Jezusa i natychmiast wypłynęła krew i woda. Krew wskazuje na rzeczywistość ofiary Baranka, a woda na płodność duchową (przypis do J 19,24).

          Kiedy Jezus umierał, na ziemi panował smutek. W niebie zaś rozpoczęło się święto. Jezus Chrystus został wywyższony i pozyskał chwałę Ojca. Od tej chwili Jezus stał się równy Ojcu w Akcie działającym.

          Na scenę Ewangelii Jana wkraczają Józef z Arymatei, który oddał Jezusowi swój grób, oraz Nikodem, który zakupił mirrę i aloes dla godnego pochowania Ukrzyżowanego. Zgodnie ze zwyczajem, ciało zostało okryte płótnem razem z wonnościami i złożone w grobie.

          Trudno wyobrazić sobie nastroje apostołów. Stało się to, co zapowiadał Jezus, ale nikt Mu nie wierzył. To nie mogło się stać, a stało się. Uczniom towarzyszyło ogromne rozczarowanie. Poczuli się sromotnie zawiedzeni. Gdzie ich Pan, który mówił w imieniu Boga? Gdzie był Bóg, kiedy wieszano ich Mistrza? Wszystko to wydało się absurdalne. Stracony czas, stracone nadzieje. Kompletny bezsens.  Uczniowie skupili się w jednym miejscu, gdzie raźniej było im przeżywać rozgoryczenie. Wśród nich była Matka Jezusa i inne kobiety. Czy Ona ich pocieszała? Brak jest na ten temat wiedzy. Prawdopodobnie jednak modlili się i prosili Boga: pozwól zrozumieć.

          Niektórzy uczniowie powrócili do swojego dawnego zajęcia, łowienia ryb w Jeziorze Tyberiadzkim w |Galilei (Mt 28,16–20).