Wielowiekowa kultura jest nasączona aniołami. Musi upłynąć wiele lat, aby wykorzenić z umysłów ludzkich ich realność na rzecz pięknych ozdób niebiańskiego świata. Według hagiografów sam Bóg wykorzystuje je do objawień neurotycznych i kontaktów ze światem stworzonym. Istnieje ogromna literatura opisująca objawienia aniołów. Autor nie neguje tych wizji (np. ukazanie się św. Michała Archanioła na górze Gargano w Królestwie Neapolitańskim w roku 493). Postaci ukazujące się w wizjach są obrazami Boga działającego. Można powiedzieć, że anioły są znakami Bożego działania. Podobnie ujmuje tę tematykę Katechizm holenderski z roku 1966 (Ch. Ehlinger, C. Westermann, K. Rahner). "Aniołowie są niewidzialnymi promieniami Bóstwa" (Maria od Jezusa). Przybierają różne oblicze, najczęściej są postaciami ludzkimi. Św. Janowi z Maty ukazał się anioł w postaci pięknego młodzieńca (1213 r.). Gemmie Galgani (1878–1903) ukazywał się anioł stróż z rozpostartymi skrzydłami (skrzydła dopięto aniołom dopiero w V wieku na wzór rzymskiego boga Merkurego (łac. Mercurius) – bóg handlu, zysku i kupiectwa; także złodziei i celników, posłaniec bogów). W perykopie: "Anioł Pana zstąpił z Gilgal do Bokim i rzekł: Wywiodłem was z Egiptu i zaprowadziłem was do ziemi, którą poprzysiągłem dać waszym przodkom. Powiedziałem: Nie złamię przymierza mego z wami na wieki" (Sdz 2,1) anioł przemawiał tak, jakby mówił sam Bóg, a nie Jego wysłannik. "Anioł Boży przynosi ratunek i zbawienie, czasami niemal całkowicie utożsamia się z Jahwe" (Rdz 16,7.9.13; 24, 7.40; 31, 11.13; Wj 3, 2; 14, 19; 23, 20.23; Sdz 13,13). "Przedstawia on Boga Jahwe, jest jakby Jego Obrazem" (Cz. Bartnik). "Dziewica i anioł – to temat dla poety i malarza" (prof. teologii katolickiej Uta Ranke-Heinemann).
Aniołowie sami nie czynili cudów. Czytając werset: "Wówczas Anioł Pana wyciągnął koniec laski, którą trzymał w swym ręku, dotknął nią mięsa i chlebów przaśnych i wydobył się ogień ze skały. Strawił on mięso i chleby przaśne" (Sdz 6,21) należy przyjąć, że sam Bóg to uczynił. Nowy Testament nie wspomina nigdzie, by przedmiotem adoracji mogli być aniołowie.
Pismo święte z jednej strony przedstawia anioły jako duchy dobre, a z drugiej strony złe: "rzekł do Anioła, niszczyciela ludności" (2 Sm 24,16); "Dawid widząc, że Anioł zabija lud" (2 Sm 24,17); "Tejże samej nocy wyszedł Anioł Pański i pobił w obozie Asyryjczyków sto osiemdziesiąt pięć tysięcy ludzi. Rano, kiedy wstali, oto ci wszyscy byli martwymi ciałami" (2 Krl 19,35); "przy czym Anioł Pański będzie szerzył spustoszenie we wszystkich granicach Izraela" (2 Krn 21,12); i rzekł do Anioła-niszczyciela (2 Krn 21,15) itd. Wszystkie te perykopy są ludzkim ujęciem Boga karzącego. Jednak Bóg nikogo nie karze (autor PP).
Aniołom przypisuje się doskonałą wiedzę. Można zgodzić się z tym poglądem, bo jest to wiedza samego Stwórcy. Gdyby aniołowie mieliby wolną wolę, mogliby odwrócić się od Stwórcy. Gdyby ją mieli obecnie, to istnieje prawdopodobieństwo, że i teraz mogliby to uczynić. Tak się jednak nie uważa. Jeżeli to prawda, to musiało się coś wydarzyć, co zmieniło wolną wolę aniołów na wolę wlaną przez Boga. Katecheza głosi, że aniołowie nie mogą stwarzać ani czynić cudów własną mocą. Oczywiście, bo są oni jedynie konceptualnym narzędziem Boga. Niektórzy Żydzi uważają, że człowiek, szczególnie gdy jest Żydem, stoi wyżej od aniołów. Tym samym znoszą istoty anielskie z pierwotnego piedestału. Kiedy odmawiany jest Anioł Pański, modlitwa do Anioła Stróża, to modlitwy te skierowane są do samego Ojca Niebieskiego i do Jego Opatrzności. Ze względu na duchowy charakter i piękno przekazu modlitewnego nie należy z nich rezygnować, pomimo zaniechania wiary w anioły. Być może, że czyste dusze ludzkie stanowią anielskie wojsko. Myśl ta powinna być teologicznie rozpracowana przez uczonych duchownych i Kościół.
W życiu religijnym można dostrzec anioły w objawieniach neurotycznych, ale jest to zrozumiałe. Według hagiografów Bóg wykorzystuje pojęcia konceptualne w które wierzy człowiek do komunikowania się z człowiekiem.
Z własnych doświadczeń wiem, że Bóg chcąc komuś pomóc na Ziemi powołuje wybrane (czasem przypadkowe) osoby do funkcji służebnej (anielskiej), którzy niosą wszelaką pomoc i spełniają wolę Bożą. Powołani (czasem do krótkich epizodów) nie zawsze są świadomi swej funkcji, którą przyjdzie im spełnić. Mniemam, że będą sowicie wynagrodzeni.
Według poglądu wyrażonego w tym rozdziale słowa o upadku aniołów wyrażone tektem: "Kościół, który jest «filarem i podporą prawdy», zachowuje wiernie «wiarę raz tylko przekazaną świętym». Dzięki swemu nadprzyrodzonemu zmysłowi wiary Lud Boży, «od biskupów aż po ostatniego z wiernych świeckich», niezachwianie trwa przy wierze.” (KKK s. 98–99) są nieuprawnione.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz