Najbardziej szokującym zjawiskiem w historii świata jest życie. Aby zrozumieć jego początki na Ziemi, musimy cofnąć się o ponad 3,5 miliarda lat. Powtórzmy to wyraźnie: nie miliony, lecz miliardy lat. To skala czasu tak ogromna, że niemal wymyka się ludzkiej wyobraźni.
Ziemia była wówczas zupełnie inną planetą. Jej powierzchnia pozostawała rozgrzana przez intensywną działalność wulkaniczną, w atmosferze brakowało wolnego tlenu, a oceany — choć gorące — były niezwykle bogate w minerały i związki chemiczne. Nie istniała jeszcze warstwa ozonowa, dlatego planeta była nieustannie bombardowana silnym promieniowaniem ultrafioletowym, wystawiona bez osłony na energię płynącą z kosmosu.
W tym pozornym chaosie zaczęło się życie. Pojawiły się prymitywne formy chemiczne — mikroskopijne struktury zdolne do samopowielania oraz prowadzenia prostych reakcji metabolicznych. Były to swoiste biochemiczne fabryki, przetwarzające związki siarki, żelaza i wodoru, wykorzystujące energię środowiska do podtrzymywania własnego istnienia.
Na podstawowe prawa biochemii nałożyły się relacje między powstającymi związkami chemicznymi. To one stopniowo porządkowały zachodzące procesy, prowadząc do coraz większej organizacji materii i wyłaniania się pierwszych, prymitywnych organizmów. Materia uzyskała zdolność „zapamiętywania” swojego stanu, kopiowania informacji oraz powielania własnych struktur. Poprzez błędy i ich konsekwencje dokonywała się selekcja procesów — jedne zanikały, inne utrwalały się w przetrwaniu.
Należy jednak wyraźnie zaznaczyć, że nawet odtworzenie podobnych warunków w laboratorium nie gwarantuje powstania życia. Nikomu dotąd się to nie udało. Choć przeprowadzane eksperymenty i zainicjowane procesy chemiczne dostarczały obiecujących rezultatów, wciąż pozostają one jedynie przybliżeniem tego, co wydarzyło się na pierwotnej Ziemi.
Z tego punktu widzenia pojawia się pytanie, czy do powstania życia konieczne było coś więcej niż tylko odpowiednie warunki fizykochemiczne — swoiste „tchnienie” pochodzące z zewnątrz zamkniętego układu. Prawo zachowania energii blokuje każde działanie przeczące jej treści. Życie w wyjątkowy sposób przeciwstawia się rosnącej entropii, tworząc porządek, informację i celowość. Wnosi nową jakość, której nie da się w pełni wyjaśnić prostą sumą procesów chemicznych.
Stąd mój pogląd, że w kosmosie nie ma życia, bo nie było dotychczas takiej potrzeby. Kosmos zostanie zaludniony przez przyszłe pokolenia.
Martwa materia ożywiała powoli ale skutecznie. W tych procesach można dostrzec coś, co z perspektywy człowieka przypomina niewidzialną strzałkę kierunku która prowadzi od prostoty ku coraz większej złożoności. Z tej cichej dynamiki, po miliardach lat poprzez wolę, moc wyrażona w energii, praw przyrody, koncepcji i Inteligentnego Inżyniera – Stwórcy, sprawiły, że pojawił się byt niemal doskonały – człowiek, istota zdolna do refleksji nad własnym pochodzeniem.
Jak zapisano w Księdze Rodzaju, człowiek został stworzony „na obraz i podobieństwo Stwórcy” (Rdz 1,26–27) — jako istota, w której materia po raz pierwszy zaczęła zadawać pytania o sens samej siebie. I właśnie tu pojawia się pytanie, które powraca nieustannie: po co? w jakim celu? Być może odpowiedź nie polega na jej ostatecznym odnalezieniu. Być może tajemnica życia wyraża się w samej konieczności ciągłego stawiania tego pytania — w nieustannym poszukiwaniu, które czyni człowieka tym, kim jest.
Stwórca od samego początku obdarza człowieka wiedzą wlaną — fundamentalnym rozeznaniem dobra i zła oraz wewnętrznym przeczuciem własnego istnienia. Dzięki temu człowiek nosi w sobie moralność naturalną i nieustanne poczucie, że jego byt nie jest przypadkowy. To właśnie ta wewnętrzna zdolność sprawia, że człowiek, stawiając pytania o sens, prawdę i cel, nieustannie poszukuje swojego Źródła.
Ta koncepcja zaspakaja potrzeby zwykłych wiernych i nie hamuje potrzeb tych którzy szukają zrozumienia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz