W prawie żydowskim (halasze) kwestie płci omawiane są przede wszystkim w oparciu o Torę, Talmud oraz późniejsze komentarze rabiniczne. Tradycja judaizmu rozróżnia nie tylko „mężczyznę” i „kobietę”, lecz także dodatkowe kategorie opisane w literaturze rabinicznej. Występują tam pojęcia takie jak zachar — mężczyzna, nekevah — kobieta, androgynos — osoba posiadająca cechy obu płci czy tumtum — osoba o niejednoznacznych cechach płciowych. Wspomina się również o innych, rzadszych przypadkach związanych z rozwojem płciowym.
Sam fakt, że tak stara tradycja religijna dostrzegała istnienie osób niewpisujących się w jednoznaczny podział płci, skłania do refleksji. Pokazuje bowiem, że problem różnorodności ludzkiej nie jest wyłącznie współczesnym zjawiskiem społecznym ani efektem przemian kulturowych ostatnich dekad. Człowiek od dawna próbował zrozumieć złożoność natury ludzkiej i opisać ją językiem religii, prawa oraz filozofii.
Prawdą jest również, że podejście judaizmu do osób LGBT zależy od konkretnego nurtu oraz sposobu interpretowania tekstów religijnych i halachy. Nie istnieje jedno, jednolite „stanowisko judaizmu”, podobnie jak nie istnieje jedno wspólne stanowisko całego chrześcijaństwa. Także w chrześcijaństwie ścierają się różne interpretacje, wrażliwości i sposoby rozumienia człowieka.
Przyznaję, że doświadczenie homoseksualności pozostaje mi osobiście obce i nie potrafię organicznie wczuć się w tego rodzaju odczuwanie cielesności czy emocjonalności. Nie oznacza to jednak, że mogę odmówić komuś prawa do godności lub człowieczeństwa. Być może właśnie ograniczona zdolność człowieka do pełnego rozumienia drugiego człowieka jest jedną z oznak naszej niedoskonałości.
Fakt, że już w Księdze Kapłańskiej pojawiają się zakazy dotyczące męskich stosunków homoseksualnych, świadczy o tym, że zagadnienie to było obecne w sporach moralnych i obyczajowych od bardzo dawnych czasów. Również chrześcijaństwo podejmowało ten temat, między innymi w Listach św. Pawła do Rzymian: "Podobnie też i mężczyźni, porzuciwszy normalne współżycie z kobietą, zapałali nawzajem żądzą ku sobie, mężczyźni z mężczyznami uprawiając bezwstyd i na samych sobie ponosząc zapłatę należną za zboczenie." (Rz 1,27). Nie zmienia to jednak faktu, że człowiek pozostaje istotą bardziej złożoną niż same normy prawne czy religijne zakazy.
Stwórca powołuje do życia również osoby, które nie wpisują się w jednoznaczne kategorie płciowe. Być może dotykamy tutaj tajemnicy stworzenia, której człowiek wciąż do końca nie rozumie. Godność osoby ludzkiej nie wynika wyłącznie z orientacji seksualnej, cech biologicznych czy społecznych ról, lecz z samego faktu istnienia oraz duchowego wymiaru człowieczeństwa. W tradycji chrześcijańskiej można to rozumieć jako dążenie do podobieństwa do Chrystusa poprzez miłość, odpowiedzialność i szacunek wobec drugiego człowieka.
Ludzie rodzą się różni — z odmiennymi talentami, zdolnościami, ograniczeniami, predyspozycjami czy niepełnosprawnościami. Jedni posiadają wyjątkowe zdolności intelektualne, inni zmagają się z chorobami lub trudnościami życiowymi. Mimo tych różnic wszyscy posiadają jednakową godność oraz jednakowe prawo do życia i ochrony.
Społeczeństwo powinno otaczać opieką wszystkich ludzi, zapewniając im zarówno równe prawa, jak i równe obowiązki wobec wspólnoty. Osoby LGBT są takimi samymi obywatelami, współtwórcami społeczeństwa i spadkobiercami dorobku kulturowego jak każdy inny człowiek. Tam, gdzie bywają ignorowane lub pozbawiane ochrony prawnej, problem często nie tkwi w nich samych, lecz w systemach tworzonych przez ludzi sprawujących władzę.
Władza publiczna ponosi odpowiedzialność za dobro i bezpieczeństwo wszystkich obywateli — niezależnie od ich pochodzenia, cech biologicznych czy orientacji seksualnej.
Nie rozumiem uporu prezydenta w podpisaniu stosownych ustaw. Jego niechęć świadczy o nim, że nie jest przygotowany do reprezentowania całego narodu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz