Wiara – wewnętrzny fundament człowieka cd.

          Warto również zastanowić się nad osobą Jezusa Chrystusa. Czy był jedynie wybitnym nauczycielem moralności, który pozostawił ludzkości ponadczasowe przesłanie miłości, przebaczenia i miłosierdzia, czy też rzeczywiście był tym, za kogo uznaje Go chrześcijaństwo – Synem Bożym i Zbawicielem? Odpowiedź na to pytanie ma fundamentalne znaczenie, ponieważ od niej zależy sposób rozumienia całego chrześcijańskiego przesłania.

          Być może właśnie tutaj rozpoczyna się najważniejszy etap poszukiwania wiary: nie od przyjęcia gotowych odpowiedzi, lecz od odwagi zadawania pytań. Nie od bezrefleksyjnego powtarzania tego, czego nauczyli nas inni, ale od samodzielnego poznawania, porównywania i analizowania.

          Uważam, że człowiek nie powinien bać się pytań dotyczących własnej wiary. Jeżeli jakaś prawda rzeczywiście jest prawdą, nie powinna obawiać się dociekań ani uczciwej krytyki. Wiara pozbawiona refleksji może łatwo stać się jedynie przyzwyczajeniem, dziedzictwem kulturowym lub potrzebą psychiczną. Dopiero świadome poszukiwanie nadaje jej głębszy wymiar.

          Ostatecznie nie chodzi przecież tylko o to, aby w coś wierzyć. Chodzi o to, aby nie pomylić potrzeby wiary z prawdą, której poszukujemy. Bo człowiek może potrzebować wiary, ale jednocześnie powinien mieć odwagę pytać, czy przedmiot jego wiary rzeczywiście odpowiada temu, co jest prawdziwe.

          Być może najważniejszym zadaniem człowieka nie jest samo znalezienie wiary, lecz odkrycie, czy to, w co wierzy, jest prawdą.

          Trzeba zatem zadać sobie zasadnicze pytanie: czy Jezus Chrystus rzeczywiście był Synem Bożym?

          To pytanie pozwala przejść od ogólnych rozważań o potrzebie wiary do konkretnego badania chrześcijaństwa: postaci Jezusa, źródeł historycznych, Jego nauczania, śmierci i zmartwychwstania. W ten sposób nie będziemy z góry zakładać odpowiedzi, lecz krok po kroku badać argumenty.

         W tym miejscu muszę jednak przejść do narracji bardzo osobistej i pozostawić ostateczną ocenę każdemu z Was. Mogę bowiem odpowiedzieć tylko za siebie.

          Dla mnie jest to kwestia osobistego przekonania: nawet gdyby Jezus nie był Synem Bożym, lecz został wykorzystany jako figura literacka, metafora wokół której budowano religię monoteistyczną, to i tak pozostałby dla mnie obrazem Boga. To właśnie to przekonanie pozwala mi przyjąć Go do mojego depozytu wiary.  Tym samym Jego obecność będzie często gościć na moich ustach w słowach Modlitwy Pańskiej.

        Podobnie Całun Turyńskie jest traktowany z całą pobożnością jako obraz Jezusa, choc jego pochodzenie dalej nie jest jednoznacznie określona.           

         Tak, chrześcijaństwo jest religią, którą przyjąłem nie tylko sercem, ale również na podstawie wieloletnich poszukiwań i przemyśleń. Postać Jezusa, choć może wydawać się nieprawdopodobna, najbardziej przemawia do mnie i najlepiej oddaje to, co nazywam niezwykłością chrześcijaństwa. Sama idea Syna Bożego jest tak niezwykła, że trudno mi postrzegać ją wyłącznie jako wytwór ludzkiej wyobraźni. Widzę w niej przesłanie pochodzące od Stwórcy, którego istnienie uznałem za konieczność – jako Pierwszej Przyczyny Wszechświata.

          Podążając drogą przyczyn i skutków, doszedłem do wniosku, że postać Jezusa odpowiada na wiele moich wewnętrznych pytań. Chrześcijaństwo jawi mi się jako niezwykle precyzyjna konstrukcja, przypominająca skomplikowany zegarek, w którym wszystkie mechanizmy wzajemnie do siebie pasują i współpracują, tworząc harmonijną całość. Każdy element ma swoje miejsce i znaczenie, a ich współdziałanie prowadzi do rezultatu, którego nie sposób sprowadzić wyłącznie do sumy poszczególnych części.

          W tym właśnie dostrzegam coś tajemniczego, niezwykłego i niemal cudownego. Im głębiej poznaję chrześcijaństwo, tym bardziej dostrzegam wewnętrzną spójność jego przesłania, jego filozoficznej głębi i odpowiedzi, których udziela na fundamentalne pytania dotyczące człowieka, świata i sensu istnienia.

          Nie twierdzę, że każdy musi dojść do takiego samego wniosku. Nie chcę też nikomu narzucać własnego przekonania. Pragnę jedynie pokazać, dokąd doprowadziła mnie moja droga poszukiwania.

          Tak. Chrześcijaństwo jest moją religią. To, że ją wyróżniam, to nie znaczy, że nie inne są mi obojętne. Niemal każda religia ma w swojej doktrynie przemyślenia i propozycję zwiększające rozumienie koncepcji stwórczej. Na przykład religie panteistyczne dość dobrze obrazują istotę boskiej natury. Tłumaczą jednocześnie naturę Wszechświata i samego człowieka. Wszystko pochodzi od Stwórcy, wszystko jest jednością natury. W myśl, że Bóg ze Światem są jednością w naturze, to w panteizmie natura nie jest dziełem Boga; ona jest Bogiem. Idea natury zawarta w panteizmie jest widoczna w chrześcijaństwie.  Np. "życie było światłością" (J 1,4) jak w panteizmie rzeczywistość jest energetyczna.  "Duch przenika wszystko, nawet głębokości Boga samego." (Kor 2,10). W panteizmie  boskość przenika całą rzeczywistość. "... moc wyszła ode Mnie" (Łk 8,46) mówi, że natura jest energetyczna, utożsamiana z energią. ''lecz duszy zabić nie mogą." (Mt 10,28) potwierdza wieczność duszy jak podobnie energie nie można unicestwić, tylko przekształcać w inną postać.