Wojny rzymsko-partyjskie (53 przed Chr.–217)

         Były to długotrwałe konflikty pomiędzy Rzymem a państwem Partów o kontrolę nad Armenią i Bliskim Wschodem. Najbardziej znanym wydarzeniem była bitwa pod Karrami (53 przed Chr.), w której Partowie zadali Rzymianom jedną z najcięższych klęsk w ich historii. Skutki:

- żadna ze stron nie zdobyła trwałej przewagi,

- wojny trwały niemal trzy stulecia,

- granica między oboma mocarstwami ustabilizowała się na Eufracie.

          Wojny rzymsko-partyjskie to długotrwała seria konfliktów między Republiką Rzymską, a później Cesarstwo Rzymskie oraz Imperium Partów. Trwały od 53 r. przed Chr.. do 217 roku i dotyczyły głównie kontroli nad Armenią oraz Mezopotamią. Przyczyny konfliktu

- Rywalizacja o wpływy na Bliskim Wschodzie.

- Walka o kontrolę nad Armenią – ważnym państwem buforowym.

- Chęć zdobycia nowych terytoriów i kontroli nad szlakami handlowymi.

Przebieg

W 53 r. przed Chr. rzymski wódz Marek Licyniusz Krassus poniósł ciężką klęskę w bitwie pod Karrami, gdzie zginął, a legiony zostały rozbite przez Partów.

W I wieku n.e. oba państwa wielokrotnie walczyły o Armenię, lecz żadna ze stron nie zdobyła trwałej przewagi.

W latach 114–117 cesarz Trajan podbił Armenię i część Mezopotamii, jednak jego następca wycofał się z większości zdobytych terenów.

Na początku III wieku cesarz Septymiusz Sewer odniósł sukcesy w Mezopotamii i zdobył stolicę Partów – Ktezyfon.

Ostatnia wielka wojna zakończyła się w 217 roku, po czym wkrótce państwo Partów upadło i zostało zastąpione przez Imperium Sasanidów.

Skutki

- Żadna ze stron nie zdobyła trwałej dominacji na Bliskim Wschodzie.

- Armenia pozostała obszarem ciągłej rywalizacji.

- Oba państwa poniosły znaczne straty w ludziach i zasobach.

- Konflikty osłabiły Imperium Partów, które w 224 roku zostało zastąpione przez państwo Sasanidów.

Znaczenie

Wojny rzymsko-partyjskie należały do najdłuższych konfliktów starożytności. Pokazały, że nawet potężne Cesarstwo Rzymskie nie było w stanie trwale podbić wschodnich ziem, a rywalizacja o Bliski Wschód trwała jeszcze przez kolejne stulecia z następcami Partów – Sasanidami.