Król Macedonii Aleksander Wielki rozpoczął podbój Imperium Perskiego, tworząc jedno z największych imperiów starożytności. Najważniejsze bitwy:
W maju 334 r. przed Chr. nad rzeką Granik w Azji Mniejszej została stoczona pierwsza wielka bitwa Aleksandra Wielkiego podczas jego wyprawy przeciwko Imperium Perskiemu. Persami nie dowodził król Dariusz III a głównie satrapowie (namiestnicy prowincji) oraz dowódcy wojskowi. Arsites, Spitrydates, Mithridates. Memnon z Rodos – doświadczony dowódca greckich najemników, który proponował unikanie otwartej bitwy, lecz jego plan został odrzucony. Dopiero w kolejnych wielkich bitwach, pod Issos (333 r. przed Chr.) i pod Gaugamelą (331 r. przed Chr.), armią perską osobiście dowodził Dariusz III.
Armia Aleksandra liczyła około 35–40 tysięcy żołnierzy i składała się z falangi macedońskiej oraz silnej jazdy. Persowie ustawili swoje wojska na wysokim brzegu rzeki, chcąc zatrzymać Macedończyków podczas przeprawy. Aleksander osobiście poprowadził atak kawalerii przez rzekę. Walka była bardzo zacięta, a sam król znalazł się w śmiertelnym niebezpieczeństwie – według przekazów został uratowany przez swojego dowódcę, Klejtosa Czarnego. Po przełamaniu perskiej linii do walki wkroczyła falanga macedońska, która rozbiła wojska perskie. Aleksander odniósł zdecydowane zwycięstwo. Otworzył sobie drogę do podboju Azji Mniejszej. Zdobył wiele miast greckich znajdujących się pod panowaniem Persów. Sukces nad Granikiem rozpoczął serię zwycięstw Aleksandra, które doprowadziły do upadku Imperium Perskiego.
Bitwa nad Granikiem zapoczątkowała wielkie podboje Aleksandra Wielkiego i pokazała jego talent dowódczy. Zwycięstwo to umocniło jego pozycję oraz umożliwiło dalszą ekspansję na Wschód.
Bitwa pod Issos została stoczona w listopadzie 333 r. przed Chr. pomiędzy wojskami Aleksandra Wielkiego a armią perską dowodzoną przez króla Dariusza III. Rozegrała się w pobliżu miasta Issos, na terenie dzisiejszej południowej Turcji.
Armia Aleksandra liczyła około 40 tysięcy żołnierzy, natomiast Persowie mieli liczniejszą armię.
Dariusz III ustawił swoje wojska na wąskiej równinie, co ograniczyło możliwość wykorzystania przewagi liczebnej Persów.
Aleksander poprowadził atak jazdy na prawe skrzydło wojsk perskich i przełamał ich szyki. Widząc zagrożenie, Dariusz III uciekł z pola bitwy, co wywołało panikę wśród Persów i doprowadziło do ich klęski. Aleksander odniósł zdecydowane zwycięstwo. Do niewoli dostała się rodzina Dariusza III, którą Aleksander potraktował z szacunkiem. Zwycięstwo otworzyło Macedończykom drogę do podboju Fenicji, Syrii i Egiptu. Klęska Persów znacznie osłabiła pozycję Dariusza III.
Bitwa pod Issos była jednym z najważniejszych zwycięstw Aleksandra Wielkiego. Pokazała jego wybitne zdolności dowódcze i przybliżyła go do ostatecznego pokonania Imperium Perskiego.
1 października 331 r. przed Chr. pomiędzy wojskami Aleksandra Wielkiego a armią perską dowodzoną przez Dariusza III. Rozegrała się w pobliżu miejscowości Gaugamela na terenie dzisiejszego Iraku. Była to decydująca bitwa wojny z Persją. Armia Aleksandra liczyła około 47 tysięcy żołnierzy, natomiast Persowie mieli znacznie liczniejsze siły. Dariusz III wybrał rozległą, równą równinę, aby wykorzystać rydwany bojowe i przewagę liczebną. Aleksander poprowadził atak jazdy na środek i prawe skrzydło wojsk perskich, przełamując ich szyki. Dariusz III ponownie uciekł z pola bitwy, co spowodowało rozpad armii perskiej i zwycięstwo Macedończyków. Aleksander odniósł decydujące zwycięstwo.Zdobył najważniejsze miasta Persji, w tym Babilon, Suzę i Persepolis. Imperium Perskie uległo ostatecznemu rozpadowi. Aleksander został władcą największego imperium swoich czasów.
Bitwa pod Gaugamelą przesądziła o upadku Imperium Perskiego i uczyniła Aleksandra Wielkiego jednym z najwybitniejszych wodzów w historii. Imperium Perskie przestało istnieć. Powstało imperium greckie rozciągającego się od Grecji po Indie, Rozprzestrzeniła się kultura hellenistyczna na Bliskim Wschodzie i w Azji.
Choć Aleksander Wielki żył ponad 300 lat przed narodzeniem Jezusa, jego podboje miały ogromny wpływ na rozwój i późniejsze rozprzestrzenienie się chrześcijaństwa. Najważniejsze skutki. Rozpowszechnienie kultury greckiej (hellenizacja) – na podbitych terenach upowszechnił się język grecki, kultura i zwyczaje greckie. Wspólny język – greka (tzw. koine) stała się językiem używanym w wielu krajach. Dzięki temu nauka Jezusa i później działalność apostołów mogły łatwo docierać do różnych narodów. Powstanie nowych miast – Aleksander założył wiele miast, m.in. Aleksandrię w Egipcie, które stały się ważnymi ośrodkami handlu, nauki i później także chrześcijaństwa.
W Aleksandrii powstało greckie tłumaczenie Starego Testamentu, zwane Septuagintą, z którego korzystali pierwsi chrześcijanie. Łatwiejsze kontakty między krajami – rozwój dróg, handlu i komunikacji ułatwił podróże misjonarzy, zwłaszcza św. Pawła. Znaczenie dla chrześcijaństwa
Podboje Aleksandra Wielkiego nie stworzyły chrześcijaństwa, ale przygotowały warunki do jego rozwoju. Dzięki wspólnemu językowi greckiemu, rozwojowi miast i rozpowszechnieniu kultury greckiej Ewangelia mogła szybko rozprzestrzenić się po wschodniej części świata śródziemnomorskiego.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz