Anioł stróż to koncepcja Platona. Opiekuńczy Daimon (duch) człowieka który powstaje w momencie urodzenia i towarzyszy mu nawet po śmierci. Aniołem jest ten, który otrzymał funkcje posłańca. Samo słowo «posłaniec» jest tylko ogólnym pojęciem (uniwersalia) mówiącym o funkcji. Realnym posłańcem jest ten, któremu się tę funkcje przypisuje. W Piśmie Świętym można znaleźć perykopy o tym świadczące. Anioł Pański znalazł Hagar na pustyni u źródła przy drodze wiodącej do Szur (Rdz 16,7). Dosłownie «wysłannik Pana», różny od innych aniołów występujących w Piśmie Św. jest określeniem objawiającego się Boga w tym urywku, jak i w wielu innych tekstach. Tym aniołem jest sam Bóg. Anioł Pana zstąpi z Gilgal do Bokim i rzekł (Sdz 2,1). „Anioł Pana” - widziany niejako Jego sobowtór (Rdz 16,7) pokazał się uprzednio Jozuemu w Gilgal: Joz 5,13-15. Takie zjawienie się Anioła (wodza zastępów Pańskich, czyli samego Boga) miało charakter ostrzeżenia. Por. Sdz 6,7-10; A oto przyszedł Anioł Pana i usiadł pod terebintem w Ofra (Sdz 6,11). Tu Aniołem Pana (obrazem Boga) jest Gedeon (przypis).
W księdze Estery aniołem nazwano Kserksesa, króla perskiego: Ujrzałam cię, panie, jak anioła Bożego (Est 5, 2a).
W Nowym Testamencie – podobnie jak w Starym Testamencie anioł jest przede wszystkim określeniem funkcji. Pismo święte nie zawiera wyraźnego stwierdzenia, czy każdy człowiek ma swego anioła stróża. Kościół nie sprecyzował tej kwestii i nie poddał jako dogmatu wiary.
Św. Hieronim pisał: Wiele w Piśmie świętym powiedziano wedle widzenia i rozumienia ludzi, którzy żyli w czasie jego powstania, a nie wedle rzeczywistego stanu rzeczy (Migne PL 25, 888 C). Z założenia rola aniołów była służebna: Czyż nie są oni wszyscy duchami przeznaczonymi do usług, posłanymi na pomoc tym, którzy mają posiąść zbawienie? (Hbr 1,14).
Łukasz w Dziejach Apostolskich tak opisuje Boga: Po czterdziestu latach ukazał mu się na pustyni góry Synaj anioł Pański w płomieniu ognistego krzaka. (Dz 7, 30, patrz Wj 3,14).
Ks. prof. Włodzimierz Sedlak pyta: Kto w drugim nigdy nie rozpoznał anioła, którego Bóg posłał (s. 98). Sugeruje, że aniołem może być każdy człowiek powołany przez Boga.
W opisie Świat stworzony przez Boga (Rdz 1) brak jakichkolwiek wzmianki o stworzeniu aniołów. Dopiero w rozdziale 16 wspomniano o «Aniele Pańskim» (Rdz 16,7; 16,9; 16,10) w którym można odczytać, że chodzi o samego Boga.
Przy opisie zniszczenia Sodomy i Gomory użyto słowo «Aniołowie": Owi dwaj aniołowie przybyli do Sodomy wieczorem (Rdz 19,1), które było potrzebne do wytłumaczenia faktu zagłady miast leżących w południowej części doliny Jordanu, co nastąpiło wskutek wstrząsu tektonicznego (przypis). Sama Biblia sugeruje o potrzebie narracyjnej istot konceptualnych.
Opis Moria (Rdz 22,11) w którym użyto słowo «Anioł» jest podobny do opowieści o bogach starożytnego Bliskiego Wschodu, którzy wymagali ofiar z ludzi. Sami teologowie i niektórzy badacze potwierdzają, że na treść Stare Testamentu miała wpływ obca literatura. Treść Księgi Rodzaju była szczególnie pod wpływem literatury okolicznych istniejących religii.
W Księdze Rodzaju jest napisane: i wtedy anioł Boga wołał na mnie we śnie: Jakubie... (Rdz 31, 11), po czym dwa zdania później: Ja jestem Bóg z Betel, gdzie namaściłeś stelę i gdzie złożyłeś mi ślub (Rdz 31,13). Można postawić pytanie, czy z Jakubem rozmawiał Anioł, czy Bóg?
Urząd Nauczycielski Kościoła ogranicza się do stwierdzenia istnienia aniołów, natomiast nie zajmuje stanowiska odnośnie racji ich istnienia, faktycznej funkcji i roli. Brak jest ustalenia ich pojęcia teologicznego. Wiarę w istnienie aniołów Urząd Nauczycielski Kościoła ujął w dogmat: Jeden jest Bóg, jeden początek wszystkich rzeczy, jeden Stwórca wszystkiego, co widzialne i niewidzialne; On na początku wieków wszechmocną potęgą swoją wywiódł razem z nicestwa twory duchowe i z ciała złożone, anioły i świat (IV Sobór Laterański). To samo powtórzył późniejszy Sobór Watykański I. Bogatą ikonografię aniołów Kościół wykorzystuje do pobudzania większej wiary i pobożności. Pierwotnie przyjmowano wyższość natury aniołów w stosunku do natury człowieka. Obecnie taki pogląd jest nie do przyjęcia w interpretacji teologiczno-biblijnej, która rozpatruje anioły w perspektywie eschatologicznej.
Niektórzy współcześni teologowie, przy interpretacji tekstów biblijnych (np. Księgi Tobiasza), dopatrują się w aniołach jedynie konstrukcji literackich, a nie prawdziwego historycznego przekazu. Traktują anioły jako postacie legendarne albo pełniące funkcje dydaktyczne. „Chóry aniołów” Pawła Apostoła (Kol 1,16) uważane są przez niektórych teologów za motyw antyczny, nie mający podstaw w rzeczywistości niebiańskiego świata (Karl Rahner 1904–1984). Apostoł Paweł mówił: Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus (1 Tm 2,5). Podobnego zdania był polski franciszkanin, biblista, profesor doktor habilitowany nauk biblijnych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II w Lublinie, doktor teologii biblijnej Papieskiego Instytutu Biblijnego w Rzymie – Hugolin Helmut Langkammer: Jezus Chrystus jest jedynym pośrednikiem pomiędzy Bogiem a ludźmi. W religii żydowskiej anioł jest manifestacją samego Boga. Adam Szostkiewicz – filolog, publicysta związany z Tygodnikiem Powszechnym pisze: bo przecież anioł jest tym, kto go posłał. Prawda o aniołach została odrzucona przez Reformację XVI w. W czasie oświecenia oraz w drugiej połowie XX w. prawdę o aniołach zakwestionowało także wielu wybitnych teologów katolickich: P. Schoonenberg E. Schillebeeckx, H. Haag, H. Küng, Th. Schneider, F. Schupp, K. Lehmann i inni (Cz. Bartnik).
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz