Czy próba poznania „myśli” Boga jest niedorzecznością? Samo postawienie takiego pytania prowadzi do refleksji nad naturą boskiej świadomości i nad tym, czy można ją w jakikolwiek sposób porównywać do ludzkiego sposobu myślenia. Wydaje się jednak, że takie porównanie jest niemożliwe.
Ludzka myśl rodzi się z biologii, doświadczenia i ograniczeń. Człowiek myśli dlatego, że nie posiada pełnego poznania. Analizuje, porównuje, wątpi i szuka odpowiedzi. Proces myślenia jest drogą dochodzenia do prawdy, a jednocześnie świadectwem ludzkiej niewiedzy. Świadomość człowieka pozostaje nierozerwalnie związana z ego, emocjami oraz ograniczonym postrzeganiem rzeczywistości.
Bóg natomiast nie musi myśleć w ludzkim znaczeniu tego słowa, ponieważ wie. Jego poznanie nie jest procesem rozciągniętym w czasie, lecz pełnią. Nie istnieje w Nim wahanie, przypuszczenie ani konieczność poszukiwania odpowiedzi. Boska świadomość obejmuje jednocześnie wszystko, co było, jest i może być. Dla człowieka pozostaje to rzeczywistością fascynującą, ale ostatecznie niepoznawalną. Każda próba opisania „myśli Boga” okazuje się więc bardziej próbą określenia granic ludzkiego rozumu niż rzeczywistym zbliżeniem się do tajemnicy Boga. Człowiek może jedynie przeczuwać istnienie tej nieskończonej świadomości, nigdy jednak nie będzie zdolny objąć jej własnym umysłem. Być może właśnie dlatego ważniejsze od pytania o to, jak Bóg myśli, staje się pytanie o to, jak Bóg kocha. To w doświadczeniu miłości człowiek odnajduje najbliższy sobie ślad boskości. Nie w absolutnej wiedzy, której nie potrafi pojąć, lecz w dobru, przebaczeniu, współczuciu i poczuciu obecności przekraczającej zwykłe ludzkie relacje.
Jeżeli boska świadomość przekracza ludzkie poznanie, to boska miłość wydaje się czymś, czego człowiek doświadcza najbardziej realnie — choć nadal jedynie fragmentarycznie. Rodzi się jednak kolejne pytanie: czy Bóg się wzrusza? Jak odbiera ludzkie cierpienie? Jak reaguje na nieszczęścia i rozpacz człowieka?
W tym miejscu pojawia się trudność, wobec której rozum i wiara nie zawsze potrafią znaleźć wspólny język. Z jednej strony człowiek może bardzo mocno odczuwać obecność Boga i mieć poczucie, że wiele Mu zawdzięcza. Z drugiej jednak widzi cierpienie bliskich ludzi, ich modlitwy i prośby, które zdają się pozostawać bez odpowiedzi. W takich chwilach rodzi się zwątpienie i wewnętrzny niepokój.
Religijna pedagogia często mówi, że każda modlitwa zostaje wysłuchana, lecz Bóg odpowiada w sposób najlepszy dla człowieka, nawet jeśli odpowiedź nie jest zgodna z jego oczekiwaniem. Człowiek rozumie jednak cierpienie inaczej. Wobec bólu i nieszczęścia naturalną reakcją staje się potrzeba natychmiastowej pomocy. Po ludzku wydaje się oczywiste, że cierpiącemu należy ulżyć jak najszybciej.
Tymczasem doświadczenie wiary uczy cierpliwości, oczekiwania i zgody na tajemnicę. Właśnie tutaj pojawia się zgrzyt trudny do zaakceptowania przez ludzki rozum. Jak to możliwe, że człowiek — istota niedoskonała i ograniczona — reaguje odruchowo szybciej niż Boska Istota? Dlaczego pomoc Boga tak często wydaje się odległa, ukryta albo rozłożona w czasie? Być może kryje się za tym rzeczywistość przekraczająca ludzkie rozumienie — jakaś wyższa racja, logika zbawienia albo porządek, którego człowiek nie potrafi jeszcze dostrzec. Być może perspektywa Boga obejmuje znacznie więcej niż chwilowe cierpienie i doraźną ulgę. Są to jednak jedynie przypuszczenia, ponieważ człowiek pozostaje zamknięty w granicach własnego doświadczenia.
Dlatego pytania o Boga nigdy nie kończą się definitywną odpowiedzią. Pozostają raczej drogą — nieustannym zmaganiem rozumu z tajemnicą, wiary z wątpliwością i nadziei z doświadczeniem cierpienia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz