Na prośbę czytelników wracam do tematu istnienia bytów anielskich, w tym szatana. Wielokrotnie wspominałem, że poza ludzkimi duszami nie istnieją żadne samodzielne byty duchowe. Wniosek ten wynika z rozważań logicznych.
Zwolennicy istnienia aniołów sami przyjmują — zgodnie ze źródłami, na które się powołują — że anioły nie dysponują wolną wolą. Jeśli tak, nie mogły sprzeciwić się Bogu ani podjąć samodzielnej decyzji o „upadku”. Tymczasem szatan ma rzekomo pochodzić właśnie z grona upadłych aniołów.
Powstaje więc oczywista sprzeczność: byt pozbawiony wolnej woli nie może zbuntować się przeciw Stwórcy. Nie mógł więc „upaść” z samej definicji. Proste rozumowanie logiczne przeczy tej koncepcji.
Biblijne opisy wskazują raczej, że anioły pełnią funkcję dynamiczną i służebną. Działają jako wykonawcy określonych zamysłów Boga wobec świata i ludzi. „Aniołem” może być zarówno dusza, jak i żyjący człowiek powołany do konkretnego zadania. Podobnie funkcjonowali prorocy — jako posłańcy realizujący szczególną misję.
Sama etymologia słowa „anioł” wskazuje na rolę posłańca. Nie opisuje ono odrębnego gatunku bytów, lecz funkcję służebną wobec Boga i człowieka.
Szatan również nie jest istniejącym bytem osobowym, lecz symbolem zła obecnego w człowieku i świecie. Podobnie grzech pierworodny stanowi obraz ludzkiej grzeszności i niedoskonałości natury człowieka. Utożsamianie go z dosłownym „pierwszym grzechem” historycznych Adama i Ewy jest jedynie literalnym odczytaniem mitu biblijnego.
Kto przyjmuje opowieść o Adamie i Ewie wyłącznie dosłownie, pozostaje na poziomie wiary infantylnej — dziecięcej, zatrzymującej się na obrazie zamiast na znaczeniu.
Przekaz biblijny należy odczytywać w całości jako wielowymiarowy obraz wiary, człowieka i relacji ze Stwórcą. Mity, przypowieści, symbole i historie są narzędziami literackimi, które tworzą obudowę dla głębszych prawd duchowych i egzystencjalnych. Sens Biblii nie polega na dosłowności przekazu, lecz na znaczeniu ukrytym pod warstwą opowieści.
Hagiografowie zapożyczyli również postacie anielskie z wcześniejszych tradycji religijnych, w których bóstwo otoczone jest dworem sług, posłańców i wykonawców jego woli. Był to język obrazowy, zrozumiały dla ludzi tamtych epok, pozwalający opisywać rzeczywistość duchową poprzez symbole i znane schematy kulturowe. Także dlatego opisy aniołów należy rozumieć przede wszystkim symbolicznie i funkcjonalnie, a nie jako relację o istnieniu odrębnych nadprzyrodzonych istot.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz