Biblia w zasadzie pomija okres liczony w milionach lat, koncentrując się na wydarzeniach sprzed kilku tysięcy. Czas przedbiblijny pozostaje więc w dużej mierze poznawczą «terra incognita». Archeologia dostarcza wprawdzie wielu świadectw rozwoju człowieka, jednak obraz ten jest niepełny i pełen luk. Brakuje znalezisk pośrednich, które pozwoliłyby złożyć całkowicie spójną narrację o najdawniejszych dziejach ludzkości.
W literaturze alternatywnej — m.in. w "Zakazanej archeologii" Michaela A. Cremo i Richarda L. Thompsona — opisywane są tzw. „artefakty nie na swoim miejscu”. Są to obiekty, które rzekomo odnajdywano w bardzo starych warstwach geologicznych, niepasujących do przyjętej chronologii rozwoju człowieka. Gdyby okazały się autentyczne, zmuszałyby do poważnej rewizji obowiązujących paradygmatów naukowych.
Jednym z najsłynniejszych przykładów jest relacja o gwoździu znalezionym w piaskowcu dewońskim w Szkocji. Dewon, datowany na około 419–359 milionów lat temu, poprzedza pojawienie się człowieka o setki milionów lat. Według XIX-wiecznych doniesień gwóźdź miał być częściowo osadzony w skale. Zwolennicy interpretacji alternatywnych uznali to za dowód istnienia zaawansowanej cywilizacji w odległej przeszłości. Nauka głównego nurtu wskazuje jednak na możliwość wtórnego wniknięcia przedmiotu w szczelinę skalną, naturalne procesy mineralne oraz brak dokumentacji stratygraficznej i samego artefaktu do ponownej analizy. Przypadek ten pozostaje więc problemem interpretacyjnym, a nie rozstrzygającym dowodem.
Podobny status ma historia złotej nici odnalezionej rzekomo w skale karbońskiej w Anglii. Karbon to okres sprzed 359–299 milionów lat. Według dawnych relacji cienka metaliczna nić miała znajdować się wewnątrz bryły skały. Interpretacje alternatywne widzą w tym ślad obróbki metalu przez inteligentne istoty. Z perspektywy geologii klasycznej zwraca się jednak uwagę na brak zachowanego obiektu, możliwość naturalnych żyłek mineralnych lub wtórnego osadzenia metalu. Także i tu sensacja opiera się na słabej podstawie dowodowej.
Jednym z najbardziej znanych przykładów jest tzw. wazonik z Dorchester w stanie Massachusetts, odkryty w 1851 roku. Metaliczny, bogato zdobiony przedmiot miał zostać wydobyty z litej skały przypisywanej formacjom prekambryjskim. Forma obiektu sugerowała wyrób rzemieślniczy, co wywołało duże poruszenie. Jednak brak samego artefaktu, opieranie się wyłącznie na relacjach prasowych oraz możliwość wtórnego pochodzenia przedmiotu sprawiają, że również ten przypadek pozostaje nierozstrzygnięty i stanowi raczej studium napięcia między sensacją a rygorem naukowym.
Podobnie interpretowana jest niemal idealnie kulista bryła znaleziona rzekomo w kredzie trzeciorzędowej w okolicach Laon we Francji. Choć regularny kształt wzbudzał zdumienie, geologia zna liczne naturalne konkrecje mineralne o podobnej formie. Brak dokumentacji i samego obiektu nie pozwala na jednoznaczne wnioski.
Na tle tych kontrowersyjnych narracji warto wspomnieć o Aix-en-Provence — regionie rzeczywiście bogatym w dobrze udokumentowane znaleziska archeologiczne. Oppidum d’Entremont, celto-liguryjska osada sprzed około 2200 lat, oraz liczne pozostałości rzymskiego Aquae Sextiae dostarczają solidnych świadectw życia dawnych kultur. W literaturze alternatywnej pojawiają się wprawdzie wzmianki o starszych, niejasnych odkryciach z okolicznych kamieniołomów, jednak nie zostały one potwierdzone przez badania akademickie.
Przypadki „artefaktów nie na swoim miejscu” nie obalają współczesnej nauki, ale pokazują, jak cienka bywa granica między obserwacją, interpretacją a sensacją. Przypominają również, jak kluczowe znaczenie ma kontekst odkrycia — bez niego nawet najbardziej intrygujący obiekt pozostaje jedynie hipotezą, a nie dowodem.
Pozostaje niepokój, że może jest coś na rzeczy. Niestety ciągle jesteśmy na początku drogi do poznania prawdy. Z drugiej strony dla młodych poszukiwaczy prawdy rozpościera się nadzieja na wielkie odkrycia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz