Do najciekawszych artefaktów architektonicznych zalicza się mury Sacsayhuamán w Peru. Pozostają jednym z najlepszych przykładów genialnej inżynierii prekolumbijskiej. Tworzą je gigantyczne kamienne bloki, idealnie dopasowane do siebie bez użycia zaprawy, to monumentalne, zygzakowate tarasy wzniesione przez Inków z gigantycznych bloków kamiennych, idealnie dopasowanych do siebie bez zaprawy, stanowiące część fortyfikacji i centrum religijnego, które do dziś budzi podziw swoją skomplikowaną inżynierią, zwłaszcza transportem i obróbką ogromnych głazów. Ruiny te, położone na Cuzco, na wysokości 3600 m n.p.m. symbolizują potęgę cywilizacji Inków i są miejscem corocznego świta Słońca (Inti Raymi). Mimo tego konstrukcja wykazuje niezwykłą odporność na trzęsienia ziemi. Do dziś sposób obróbki i precyzyjnego dopasowania kamieni budzi liczne pytania i jest przedmiotem badań archeologów oraz inżynierów.
W 1983 roku obiekt ten został wpisany wraz z historycznym miasteme Cuzco na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Prypuszcza się, że budowla jest miejscem kultu religijnego bądź twierdza. Według wielu archeaologów budowa miała miejsce w drugiej połowie XV wieku, za panowania króla Pachacutea. 13 marca 2008 roku rcheolodzy odkryli w pobliżu Sacsayhuamán ruiny światyni pochodzącej czasów preinkaskich w latach 900–1200.
Istnieje wiele prób opisania i wyjaśnienia, w jaki sposób zbudowano mury Sacsayhuamán, choć nie ma jednej, w pełni potwierdzonej teorii. Najczęściej przyjmowana przez naukowców teoria mówiąca, że kamienie obrabiano ręcznie, przy użyciu narzędzi z twardego kamienia (np. diorytu), brązu, piasku jako materiału ściernego. Bloki dopasowywano metodą prób i błędów – przykładano kamień, zaznaczano nierówności, zdejmowano i ponownie obrabiano. Transport odbywał się przy użyciu: lin, drewnianych bali, siły tysięcy robotników. Hipotezą alternatywną jest pogląd, że Inkowie mogli znać roślinne substancje chemiczne, które czasowo zmiękczały kamień, po uformowaniu blok ponownie twardniał. Hipoteza ta opiera się na lokalnych legendach, ale brakuje twardych dowodów chemicznych, dlatego nie jest uznawana za naukowo potwierdzoną.
Nierówne, wielokątne kształty bloków: zwiększają stabilność, rozkładają siły podczas trzęsień ziemi. Minimalne szczeliny (często nie da się wsunąć ostrza noża) świadczą o ogromnej precyzji pomiarowej, nawet bez matematyki zapisanej w formie pisanej. Istnieją również teorie spekulacyjne użycia nieznanych technologii, pomocy cywilizacji wcześniejszych lub pozaziemskich. Póki co pomoc istot poza ziemskich nie mają poparcia w badaniach naukowych.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz